| Artykuły |
|
kategoria: Podróże>Europa |
data dodania: 2009-03-07
|
|
autor: kefirm, Miłosz Maślanka |
Praga |
|
| ocena: 0.00 | przeczytano 385 razy |
Z pierwszego dziedzińca przez Bramę Macieja, przez drugi dziedziniec przechodzimy pod Katedrę Św. Wita na dziedzińcu trzecim. Warto zatrzymać się tu na chwilkę i zajrzeć do środka, szczególnie gdy jest mała kolejka. My jednak musieliśmy chwilkę w tej kolejce odczekać, a przy okazji trzeba było się dobrze ubrać w rękawiczki i czapkę ze względu na przenikliwie zimny wiatr. Po przekroczeniu wejścia głównego czyli zachodniego portalu na którym to umieszczony jest ogromny witraż przedstawiający sceny z biblijnej historii stworzenia cofamy się w czasie o kilka stuleci. Mijając następnie wiele znakomitych neogotyckich elementów architektonicznych. W prezbiterium, tuż obok ambony znajduje się mauzoleum królewskie gdzie pochowany jest Ferdynand I Habsburg wraz z żoną Anną Jagiellonką i synem, niedoszłym królem Polski Maksymilianem II. Idąc dalej po prawej stronie na zakolu widzimy kaplicę Jana Chrzciciela, a kawałek dalej po prawej łatwo można dostrzec, nagrobek św. Jana Nepomucena wykonany w 1736 r. z ponad 3,5 tony srebra. Prawie że naprzeciwko znajduje się natomiast kaplica świętych relikwii, a kilka kroków dalej Kaplica Krzyża Świętego, tuż za którą mieszczą się schody prowadzące do krypy z grobami królewskimi, m.in. Karola IV i jego czterech żon oraz pozostałościami z rotundy i bazyliki. Najsłynniejszym i zarazem najważniejszym miejscem w katedrze jest kaplica św. Wacława umieszczona z boku południowej nawy, po prawej stronie, koło kasy biletowej i Złotej bramy – swego czasu głównego wejścia używanego dziś tylko na specjalne okazje. To właśnie tu umieszczone są klejnoty królewskie, a ściany zostały ozdobione złotem i półszlachetnymi kamieniami. Wychodzimy ponownie głównym wejściem i kierujemy się na plac Jerzego (Jirske namesti) przechodząc jeszcze obok Bazyliki Św. Jerzego – najlepiej zachowanej budowli romańskiej w Czechach, jeszcze starszej od Katedry Św. Wita, bo wzniesionej w latach 915-921 przez księcia Wratysława. Schodząc w dół ulicą Jerzego (Jirska), przy której to znajduje się muzeum zabawek z bezpłatną toaletą, co jest niezwykle ważne w wielkich miastach. Ulicę wieńczy czarna wieża, pod którą przechodzimy, a naszym oczom, przed nami w dole ponownie ukazuje się Praga w całej swej okazałości z ogromnym żółtym dźwigiem na pierwszym planie. Schodami zamkowymi schodzimy już na Małą Strane, czyli tą część miasta, w której znajdziemy najmniej śladów nowszej historii, bowiem od końca XVIII w. nie powstawały tu prawie żadne budynki. Przechodzimy wpierw przez Plac Malostrański (Malostranske namesti), a następnie mijamy Kościół św. Tomasza, a zaraz zanim znajduje się piwiarnia u św. Tomasza, w której to augustyńscy mnisi warzyli piwo już w 1352 r. Lokal ten składa się z trzech sal, z których najefektowniejsza jest tak zwana Jaskinia, umeblowana w pseudośredniowiecznym stylu. Idąc dalej w kierunku Mostu Karola skracamy sobie drogę przez Park Vojana i dochodzimy na Kampę – wyspę oddzieloną od Malej Strany odnogą Wełtawy zwaną Czarcim Potokiem. Potok ów wije się wolno między domami przywołując nam na myśl Wenecję. Stojąc na mostku, pod nami przepływają łodzie turystyczne, a obok na wysokości ok. 2 m stoi znak z zaznaczoną kreską informujący o poziomie jaki woda osiągnęła tutaj podczas powodzi w 2002 r. Kolejnymi dziś już schodami wchodzimy na chyba najbardziej znany zabytek Pragi, na najsłynniejsze miejsce w tym mieście – Most Karola na Wełtawie. Nic nie może się równać z jego popularnością. I to zarówno wśród turystów, jak i wśród miejscowych. Jest najczęściej odwiedzanym miejscem w Pradze i bez względu na porę roku i dnia, zawsze ktoś tu jest i go ogląda. Właśnie wieczorem na moście jest najpiękniej, gdyż z niego można podziwiać wspaniale oświetlony zamek. Most łączy dwie stare dzielnice Pragi: Mala Strana i Stare Mesto. Ma prawie 516 m. długości i około 9,50 m. szerokości. 17 łęków spoczywa na 15 filarach. Jest najstarszym zachowanym mostem kamiennym na świecie. Budowę mostu rozpoczęto w 1357 roku, za panowania cesarza Karola IV, na miejscu wcześniejszego, pochodzącego z XII wieku mostu kamiennego, zniszczonego przez powódź. Budowę zlecono najsłynniejszemu chyba praskiemu architektowi epoki gotyku, Peterowi Parlerowi, który wówczas miał lat 28. Legenda głosi, że dla wzmocnienia konstrukcji, do zaprawy murarskiej użyto jaj kurzych. Początkowo nazywany był Mostem Kamiennym lub Mostem Praskim, a nazwa Most Karola przyjęła się dopiero około roku 1870. Do 1741 roku był jedynym w Pradze mostem na Wełtawie. Obecnie otwarty jest tylko i wyłącznie do ruchu pieszego choć dawniej kursował na nim nawet tramwaj konny i elektryczny, a do 1950 roku odbywał się tu normalny ruch samochodowy. Na moście wznosi się sporo rzeźb. Pierwszą z nich, był ustawiony tu w roku 1683 św. Jan Nepomucen. Inne przedstawiają przeważnie wizerunki świętych np.: św. Cyryl i Metody czy św. Jan Chrzciciel. Na wschodnim końcu mostu możemy podziwiać Staromiejską wieżę mostową wzniesioną również przez Parlera z umieszczonymi na niej postaciami Karola IV, jego syna Wacława IV oraz św. Wita – patrona mostu. Obecnie w wieży mieści się punkt widokowy, otwarty codziennie od 10:00. Godzina zamknięcia jest różna w różnych porach roku. Mijając wieżę znajdujemy się automatycznie na Starym Mieście w zachodniej jego części. Po prawej stronie, na wąskim cyplu nad Wełtawą wznosi się XIX wieczny budynek dawnych wodociągów miejskich poświęcony obecnie pamięci Bedricha Smetany – ojca muzyki czeskiej. Natomiast po lewej stronie, przy Placu Krzyżowców możemy zobaczyć Klementinum, czuli pojezuicki kościół, którego nazwa wywodzi się stad, iż jezuici sprowadzeni do Pragi przez Ferdynanda I osiedlili się w dawnym klasztorze dominikanów św. Klemensa. Następnie skierowaliśmy się w kierunku Placu Mariańskiego, zwanego często kałużą, gdyż bardzo często zalewany był wodą. Widocznie jednak nie przeszkadzało to władzom miasta i w 1912 r. postawiono tam nowy ratusz, a autorem umieszczonych na nim rzeźb secesyjnych jest Stanisław Suchard. Po kilku minitach docieramy do drugiej perełki praskiej, mianowicie rynku starego miasta. Zamknięty dla ruchu kołowego (oprócz kilku dorożek), odwiedzany przez tysiące turystów z całego świata duży plac otoczony zabytkowymi kolorowymi kamienicami z różnych epok. W centralnym punkcie rynku stoi pomnik Jana Husa – czeskiego reformatora spalonego na stosie – symbol prawości. Choć w tamtym momencie w na środku placu bardziej od pomnika Husa wyróżniał się duży namiot ze sceną, na której zorganizowano happening przeciwko niehumanitarnemu traktowaniu ludzi i olimpiadzie w Pekinie w 2008 r.
|
strona: 1 | 2 | 3
oceń artykuł:
|
skomentuj artykuł:
|
komentarze do artykułu:
|
|
|
|
